همه ما حق داریم برای از دست دادن عزیزانمان ناراحت شویم، از اینکه حقی از ما ضایع کرده‌اند عصبانی شویم یا به خاطر اتفاقات ناخوشایندی که ممکن است زندگی خودمان یا عزیزانمان را تهدید کند، بترسیم و دچار اضطراب شویم.

تا اینجای کار مشکلی وجود ندارد. ما افرادی هستیم که به طور طبیعی ممکن است دچار احساسات متفاوت شویم. اما مشکل از وقتی شروع می‌شود که این احساسات سرکوب شوند.
اگر احساسات‌مان را سرکوب کنیم یا نتوانیم به نحوی آنها را تخلیه کنیم، باری سنگین از احساسات منفی درون ما ذخیره می‌شود. در آن صورت ما به انباری از احساسات منفی تبدیل خواهیم شد که سلامتی روح و روان‌مان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
وقتی احساسات‌مان را سرکوب می‌کنیم، درواقع باعث شده‌ایم سیستم ایمنی بدن‌مان دچار اختلال شود و به درستی کار نکند. به همین دلیل ممکن است بدن‌مان عوارض ناخواسته‌ای را تجربه کند.
احساسات سرکوب شده مانند خشم، ترس یا ناراحتی می‌توانند به سادگی به بیماری‌های قلبی و عروقی تبدیل شوند. اگر این احساسات به صورت مداوم در بدن سرکوب شوند و نادیده گرفته شوند، حتی این قدرت را پیدا می‌کنند که به توده‌های خوش خیم یا بدخیم تبدیل شوند.
یکی از معروف‌ترین تکنیک‌های درمان احساسات سرکوب شده، تکنیک صندلی خالی است. این تکنیک در مکتب روانشناسی گشتالت مطرح شده و مورد قبول جامعه روان‌درمانگران قرار گرفته است. به همین دلیل به تکنیک صندلی خالی گشتالت معروف شده است.
این تکنیک برپایه ابراز بدون خطر و کنترل شده احساسات عمل می‌کند. در این روش روان درمانگران توصیه می‌کنند در اتاقی خلوت و تنها بنشینیم. رو‌به‌روی خودمان یک صندلی خالی قرار دهیم و فرض کنیم که روی آن سوژه ما نشسته است.

مثلا کسی که از دست او عصبانی هستیم. یا عزیزی که از دست داده‌ایم. حالا باید شروع به صحبت با صندلی خالی کنیم. شاید عجیب به نظر برسد اما وقتی ما با صندلی خالی حرف می‌زنیم و فرض می‌کنیم که روی این صندلی همان کسی نشسته است که باید احساسات سرکوب شده ما را بشنوند، به طرز عجیبی خالی می‌شویم.
تمرکز تکنیک صندلی خالی روی تخلیه بار روانی ناشی از احساسات منفی است. این تکنیک درست مانند خلق آثار هنری موقع فوران احساسات یا نوشتن احساسات عمل می‌کند. همه این اعمال یک هدف را دنبال می‌کنند و آنهم چیزی جز تخلیه بار منفی احساسات شدید و فشار آنها از بدن‌مان نیست.